Ε τωρά;

Ετέλειωσε τζιαι τούτο! Έφυε αλλόνα άγχος... Τωρά εν έχω τίποτε να αγχώνουμαι.. Αλλά που να μέν πω, εν ιμπορώ!

Εν θέλω να πω τζίνη την λέξη που αρκέφκει που β και εν ρήμα και εν το χειρότερο μου! Όχι, δε θα του επιτρέψω!

Πρέπει να βρω κάτι να κάμνω, μόνο το σχολείο εν γινεται... Εν με αγχώνει τόσο... Ειδικά τωρά που τέλειωσαν οι εξετάσεις και ειδικά μετά που εσηισαμεν :))

Έκαμα ένα ολόκληρο θεατρικό με τίτλο "Που ήμασταν πού φτάσαμε" ολομόναχη (κλαπ κλαπ!)

Σας παραθέτω το ποιήμα με το οποίο θα ξεκινήσουν οι μικροί μαθητές (4-6 χρονών):

Αφηγητής 2010: Κυρίες και κύριοι! Σας καλωσορίζουμε...

Αφηγητής 1950 [αρπάζει το μικρόφωνο]: Καλώστους τζιαι καλώστες! Σήμερα εν να αθθυμηθείτε τα παλιά! Σήμερα εν να αθθυμηθήτε ίνταλως ίσασταν!

Αφηγητής 2010[το παίρνει πίσω]: Και πώς είμαστε σήμερα!

Παιδιά [ μπαίνουν σε ημικύκλιο. Δεξια οι μαθητές του 2010 και αριστερά οι μαθητές του 1950 ]

Ποιήμα:

1950: Κάποτε ήμασταν καλά ούλοι αγαπημένοι.

Σήμερα ησαστε καλά; Οι μισοί εν τσακωμένοι;

2010 : Σήμερα έχουμε φαγιά να φαν τζιαι οι καλάθοι.

Τότενειχατε τίποτες ούτε για το στομάσηι!

1950: Κάποτε είχαμε μωρά παιθκιά προκομμένα

Σήμερα έσηιετε παιθκιά κατησηι μου τζιαι μένα!

2010: Σήμερα ισπουδάζουμε πιένουμε σκολείο

Τότες σκολείο εν εισχε, ήταν υφαντουργείο!

1950: Ό,τι τζιαν πείτε φίλοι μου εμείς ήμαστεν που πάνω,

Σαν τους τζιαιρούς μας εν εσιηι τζιας πείτε παραπάνω.

2010: Τα έργα μας εν καλλύττερα όσο τζιαι να μιλούσιν

Πάμε να δούμε σήμερα ποιους εν που αγαπούσιν!

[ Όλοι οι μαθητές όρθιοι ]

Παιδιά 2010: Ζήτω το 2010!

Παιδιά 1950: 1950 Οόόόπας!

Εεε; Ινταμπου λαλεί;

Εγώ άγχος; Α μπα!

Νομίζω έχω πιο πολύ άγχος από αυτό που είχα όταν εγώ θα καθόμουν στα θρανία για εξετάσεις...

Σήμερα δεν θα καθίσω εγώ αλλά οι μαθητές μου με όλα αυτά για τα οποία ένα χρόνο έβγαλε η γλώσσα μου μαλλιά. Δε θα έπρεπε να είμαι τόσο αγχωμένη αλλά ουφουυυυ!!! Δε μπόρεσα να κοιμηθώ, ξύπνησα με στομαχόπονους και συμπτώματα άγχους, άγχους, άγχους!

Αν αυτό θα γίνεται κάθε φορά νομίζω να σκεφτώ κάτι άλλο! Εννε δουλειά τούτη!

Αφού ξέρω ότι έκανα ότι μπορούσα! Έμαθα απέξω όλη την Αγγλοκρατία... (τελικά τούτοι οι Άγγλοι ήταν πολλά μ.....! Μαθαίνουμε για τις πράξεις τους, τους κατηγορούμε, λαλούμε και λαλούμε ζώντας στην Αγγλία. Είναι πολύ περίεργο εννε;)

Που την άλλη πώς να μην αγχώνομαι; Αφού εν A Levels που να μεν πω! Ξέρω κι εγώ;

Ούφου! Πάω να πιάσω τίποτε να πιω πέρκι φύει... Υπομονή ως το απόγευμα. Μετά (θέλω να πιστεύω) θα περάσει, πού θα πάει!

Εύχομαι και προσεύχομαι...

Αξίζει να είσαι ευτυχισμένη... πονώ με τα λόγια που σου είπα... πονώ πολύ... αλλά σε αγαπώ όσο πολύ λίγα άτομα... Θα έδινα τα πάντα για να ήσουν ευτυχισμένη, για να έβρισκες αυτό που σου αξίζει πραγματικά.

Ξέρω ότι δεν είναι για σένα... Κι εσύ το ξέρεις αλλά δε θες να το δεχτείς... Ρίχνεις το φταίξιμο σε σένα. Αν συνεχίσεις έτσι θα είσαι μια ζωή δυστυχισμένη και στ'ορκίζομαι, δε θα αντέξω να σε χάσω!

Σου μίλησα άσχημα.... Πονώ πολύ. Θέλω να σε πάρω αλλά δε θα το κάνω. Δεν πρέπει. Πρέπει να το καταλάβεις και να βγεις από αυτό το αδιέξοδο.

Αξίζεις να βλέπεις κι εσύ αυτές τις, τις τόσο όμορφες μέρες...

Αξίζεις να ζήσεις κι εσύ στιγμές μοναδικές, ξεχωριστές, γεμάτες ευτυχία!

Ξέρω, δεν υπάρχη ευτυχισμένη ζωή... το ξέρω πολύ καλά... αλλά ούτε δυστυχισμένη αγαπημένη μου! Μην βαδίζεις επομένως προς εκεί! Άλλαξε τη διαδρομή... Μου λείπεις.

Πάσχα στην ομογένεια...

Το καλύτερο Πάσχα που έζησα μέχρι τώρα!

Θα προσπαθήσω να μην πολυλογήσω αυτή τη φορά...

Μικρή η κοινότητα όπως ξέρετε, όλοι μαζί στην εκκλησία...

Μεγάλη Πέμπτη --> Ο καντηλανάφτης σβήνει ένα κερί σε κάθε Ευαγγέλιο... η ατμόσφαιρα γεμάτη δέος... Ο κόσμος σιωπηλός, αμηχανία...

Μεγάλη Παρασκευή --> Επιτάφιος... Όλοι μαζί, χωρίς να υπάρχει κάποια χορωδία να κατευθύνει, με τον δεξιό ψάλτη (αλλά τι λέω αφού δεν υπάρχει καν αριστερος) να μας παροτρύνει, ψάλλουμε τα εγκώμια... Στο "έραναν τον τάφο" μικρές μαθήτριες του σχολείου μου, παραστάνουν τις μυροφόρες και ραίνουν τον τάφο... Ακολουθεί η περιφορά του επιταφίου.. Ο κόσμος λιγοστός, πολύ το κρύο... αλλά η ατμόσφαιρα τόσο ζεστή... Οι ψιχάλες δεν πτοούν κανένα... (Στην Κύπρο θα άνοιγαν ομπρέλες οι Κύπριες μην βραχούν τα μαλλιά τους).

Μεγάλο Σάββατο --> Η μικρή εκκλησία σφίζει από ζωή... πολλά μικρούλια σέρνονται στους διαδρόμους, άλλα γελούν άλλα ζωγραφίζουν... Ο κάθε πιστός με τον δικό του τρόπο περιμένει τη μεγάλη στιγμή... Η οποία δεν αργεί... Με το "Ανάστα ο Θεός" συμβαίνει κάτι πρωτόγνωρο (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια - και του Τεο)! Ο ιερέας καθώς και τα παιδιά με τα εξαπτέρυγα τρέχουν γύρω από την εκκλησία, φωνάζουν... Ο ιερέας πετά στον κόσμο κλαδιά, όλοι παίρνουν.. Ο κόσμος χτυπά ό,τι βρει και όπου βρει με όλη του τη δύναμη... Κάποιες κυρίες κρατούν ξύλινες κουτάλες και τις κτυπούν μέχρι να σπάσουν! Εγώ δακρύζω από συγκίνηση, από δέος... Αυτή είναι Ανάσταση... Τη βιώνω... αληθινά!

Το βράδυ μένουμε στην εκκλησία... Δε φεύγει κανένας... Μένουμε και ψάλλουμε το Χριστός Ανέστη... Είναι όλα τόσο όμορφα... Η ατμόσφαιρα είναι τόσο ζεστή... Μετά τη λειτουργία όλοι πηγαίνουμε πίσω για την πατροπαράδοτη σούπα και τις ευχές... βγαίνουν μέσα από τη ψυχή, το νοιώθεις..... (ίσως για πρώτη φορά)

Και ρωτώ... Έχω άδικο όταν λέω ότι εδώ νοιώθω πιο πολύ Ελληνίδα;

Έχω άδικο που απογοητεύομαι για την Κύπρο και τις παραδόσεις που όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ χάνονται;

........

Την απάντηση μου την έδωσε ο Τέο μου (ο οποίος κατάφερε να έρθει μια βδομάδα για να περάσει μαζί μου αυτές τις μέρες έπειτα από αρκετές δυσκολίες λόγω άδειών, εισητηριών και άλλων παραγόντων)

"Άξιζε και το ταξίδι και οι δυσκολίες... Χριστός Ανέστη αγάπη μου!"

Σήμερα όμως είμαι καλά!!

Πάει πολύς καιρός... Το ξέρω... Αλλαξαν τόσα πολλά από τότε...

Η τελευταία μου ανάρτηση ήταν για τον Εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου... Σήμερα θα γιορτάσουμε τις Επετείους της 25ης Μαρτίου και 1ης Απριλίου (Ευτυχώς τις κάνουν μαζί εδώ, δε θα το άντεχα μέσα σε μια βδομάδα να τραβήσω το άγχος για δύο σχολικές γιορτές. Ήδη αυτό που έχω σήμερα αρκεί και για τις δύο..και με το παραπάνω!!!)

Είναι -νομίζω- όλα έτοιμα... Θα περάσει η πρόεδρος της επιτροπής να με πάρει να πάμε γύρω στις δώδεκα...

Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός... Περνώ καλά, είμαι καλά...

Είναι όμως κάποιες στιγμές που μου λείπουν τόσο πολύ τα απλά και καθημερινά της Κύπρου... Είναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκεφτομαι μα πού είμαι; Τι κάνω εδώ;;;;

Μια από αυτές ήταν και η χτεσινή... Όταν με έπιασε δε δεχόμουν να μιλήσω με κάνενα..έγινα αντιδραστική, θύμωσα με δύο δασκάλους οι οποίοι δε με βοηθούσαν για την προετοιμασία ενώ τους είχα πει από την αρχή ότι πρέπει να κάνουμε καλή δουλειά σήμερα... Θύμωσα με μια μαθήτρια μου η οποία ενώ το πρώτο τρίμηνο ήταν από τις καλύτερες, λόγω υποχρεώσεων στο αγγλικό της σχολείο έχασε πολλά μαθήματα και δεν τα πήγε καλά στο διαγώνισμα...

Δε ξέρω κατά πόσο αν ήταν μια φυσιολογική μέρα θα αντιδρούσα διαφορετικά... Τώρα που το σκέφτομαι ίσως... Και τι αν δεν με βοήθησαν;; Είχα ένα ολοκληρο σχολείο να προετοιμάσω μόνη μου...Ε και; Αφού μου αρέσουν οι προκλήσεις αφού ξέρω ότι τις προτιμώ από το να τα βρίσκω εύκολα γενικά... Και τι αν η μαθήτρια μου δεν τα πήγε καλά; Αφού το ξέρω ότι θα πεισμώσω και θα την κάνω το τρίτο τρίμηνο να φέρει πάλι έναν αξιόλογο βαθμό όπως το πρώτο... αλλά πάλι.... ουφου!

Νοιώθω ότι μου λείπουν οι στιμές τις οποίες δεν περίμενα να μου λείψουν συγκριτικά με άλλες...

Να πάω με τη μικρή μου αδερφή Μολ και να καθήσουμε στο Γκλόρια. Να παραγγείλει το ποτό της (κρέμα σαντιγύ με όλα τα σιρόπια που προσφέρονται εκεί δωρεάν σε ποσότητες που ούτε κι εγώ ξέρω πόσο ζάχαρις θα της προκαλέσουν όταν μεγαλώσει... αλλά να την βλέπω να χαίρεται και να χαμογελώ ευτυχισμένη)... Να της μιλώ και να νοιώθω ότι είναι και αυτή ευτυχισμένη μόνο και μόνο επειδή είμαστε μαζί... μπορεί να μην μπορεί να μου το πει επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να μιλήσει αλλά να μου μιλούν τα μάτια της τόσο έντονα που να δακρύζω από ευτυχία!

Να βολτάρω στη Λήδρας απολαμβάνοντας ένα Βανιλια Μιστερ Μπράουν με την κολλητή μου... να μιλήσουμε για 1000 θέματα μέσα σε μισή ώρα και ας είχαμε να ειδωθούμε μια μέρα...

Να πάω για περπάτημα στον πεζόδρομο της Λακατάμιας με την μαμ μου και μέσα σε μια ώρα να έχουμε φιλοσοφήσει ότι δε μπορείς να φανταστείς! Το έχει αυτό η γλυκιά και δραστήρια μαμ!

Να ξυπνήσω τη δέυτερη μου αδερφή με το ζόρι και να μπω στο κρεβάτι μαζί της... ΝΑ φωνάζει αλλά μετά από πέντε λεπτά να αρχίσουμε να γελάμε και οι δύο! Έτσι απλά, χωρίς λόγο!

Να πάω στη γιαγιά για μεσημεριανό και να θυμώσω επειδή έβαλε πιο πολύ λάδι στη σαλάτα ή επειδή έκανε κοκκινιστά αντί βραστά τα φασόλια!

Να περάσω στιγμές με τον Τέο μου... Να τσακωθούμε αλλά να ξερω ότι τον έχω δίπλα μου... να βγάλω μεν τα νεύρα μου πάνω του αλλά να ξέρω ότι είμαι δίπλα του και όταν αρχίσω να κλαίω δε θα με λυπηθεί επειδή είμαι μακρυά αλλά θα μου πει φταίς, κλάψε μέχρι να το καταλάβεις!

Μου λείπουν πολύ αυτές οι στιγμές ....

Πάρα πολύ....

Χτες ήταν μια απ'αυτές...

Είμαι σίγουρη ο Τεο με συγχώρεσε που έβγαλα όλο το άγχος πάνω του.. αλλά ξέρω ότι αυτό το μειονέκτημα πρέπει να το απαλλαχτώ... μισώ όταν δεν είμαι καλά να βγάζω όλη την αρνητική ενέργεια στα άτομα που αγαπώ! Το μισώ αλλά πάλι το κάνω!

Σήμερα είμαι καλά όμως! Πανέτοιμη και δυνατή όπως κάθε μέρα! Έβγαλε και ένα υπέροχο ήλιο για να μου θυμίσει κάποια από τα θετικά αυτής της υπέροχης χώρας! Είμαι καλά! όταν βλέπω τα θετικά ξέρω ότι είμαι καλά!

Τέλειωσε κι αυτό...!

Εδώ και ένα μήνα είχαμε την προετοιμασία για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου...
Ήθελα να είμαι οργανωμένη, ήθελα να πάνε όλα καλά... Ο ρόλος μου θα ήταν καθοριστικός βλέπετε... θα ήμουν η διευθύντρια! A what??

Επέλεξα τα ποιήματα και τους ρόλους για κάθε τάξη και τους έδωσα στους συναδέλφους για να αρχίσουν να προετοιμάζονται...
Ένας μήνας μου φάνταζε πολύς! Τελικά το αντίθετο αποδείχτηκε!!

Η γιορτή κύλησε ομαλά... Προσπάθησα να αποφύγω όσα μισούσα στους σχολικούς εορτασμούς της Κύπρου...
- Η ομιλία μου ήταν όσο μικρή θα μπορούσε να ήταν! Απλή και κατανοητή χωρίς πολλά πολλά που κανείς να μην καταλαβαίνει και που να κάνεις τον κόσμο θέλει να κοιμηθει...
- Τόνισα το ελληνικό πνεύμα, τόνισα την ελληνική ψυχή και τη δύναμη της, δεν τη θεοποίησα όμως...
Γιορτάζουμε ένα ΟΧΙ που ποτέ δεν ειπώθηκε! Αυτό πάντα με παραξένευε... Γι'αυτό δεν έθειξα κάτι... Αλλά δεν του έδωσα τη βαρύτητα που του δίνεται στους εορτασμούς...
- Τα ποιήματα και τα σκετσάκια ήταν κατανοητά και με μία σειρά! Εν κανεί που ο κόσμος εν καταλάβει, να το κάνουμε πιο δύσκολο;;;

Θυμήθηκα τον εαυτό μου λίγα χρόνια πρινν όταν μια μαθήτρια ξέχασε τα λόγια της κ την έπιασε σπαστικό γέλιο! Δεν ήταν από την τάξη μου -ευτυχώς,χεχε- αλλά έδειξα κατανόηση... Ο συνάδελφος την αγριοκοιταξε αλλά εγώ της χαμογέλασα... Πήρε θάρρος... Έτσι ήθελα να μου κάνει κι εμένα η κα Ανδρη στη δευτέρα Δημοτικου!!

Περάσαμε... Αφού δεχτήκαμε συγχαρητήρια, θα πει πως πήγαμε καλά!! Αυτή τη φορά θα αρχίσω πρόβες για τη Χριστουγεννιάτικη απο τον Νιόβρη!

Μήπως ευσταθούν;;;

Όμορφη η αλλαγή...
Διαπιστώνω ότι υπάρχουν και άλλα αγαπησιάρικα μέρη εκτός από το Λονδίνο...
Μου αρέσει η Αγγλία... πολύ...

Το σχολείο ξεκίνησε πολύ θετικά. Μπήκα δυναμικά και με ενθουσιασμό και νοιώθω πως θα πάμε καλά... Θέλει όμως δουλειά, προετοιμασία και όλα τα συναφή... Γι'αυτό όμως είμαι εδώ! Και χαίρομαι που μου αρέσει η δουλειά μου!

Θα μιλήσω γι'αυτό όταν βρω χρόνο γιατί εκτός από το Δημοτικό έχω και τα A' Levels και δεν έχω βοήθεια ούτε υλικό με αποτέλεσμα να μου τρώνε πολύ παραπάνω χρόνο μέχρι να προμηθευτώ...

Θα γράψω όμως για ένα άλλο θέμα που με απασχολεί πολύ αυτές τις μέρες...
Μετά από πολλές σκέψεις και συζητήσεις, σκεφτήκαμε με τον Τεο να προσπαθήσουμε να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή εδώ στην Αγγλία... Αυτός μένει Κύπρο, δεν έζησε ποτέ εξωτερικό, δεν έζησε ποτέ μόνος του, έχει μια πολύ καλή δουλειά σε Τράπεζα στην Κύπρο και γενικά θα ήταν πολύ ικανοποιημένος με τη ζωή του αν δεν ήμουν εγώ τρελή και αν δεν τον ξεμυάλιζα :-)

Αποφασίσαμε να δοκιμάσει να έρθει για δουλειά στην αντίστοιχη τράπεζα της Αγγλίας. Το θέμα πήρε τις σοβαρές του διαστάσεις, έστειλε επιστολές με την βοήθεια των ανωτέρων του οι οποίοι του δίνουν πολύ καλές συστάσεις και τώρα είμαστε στη τελευταία φάση που περιμένουμε αν υπάρχουν θέσεις στην Αγγλία....

Είπαμε θα το πάρουμε ψύχραιμα, εγώ δηλαδή γιατί αυτός πάντα είναι πιο ψύχραιμος από εμένα και αν η απάντηση είναι αρνητική, θα επιστρέψω εγώ Κύπρο του χρόνου γιατί πρέπει κάπου να δώσω ένα τέλος με τις εξάρσεις μου και τις αντι-Κυπρίτικες επιλογές μου!!!

Θέλω πολύ να έρθει... Θέλω πολύ να απομακρυνθούμε από την κουλτούρα της Κύπρου, από όλα αυτά που ακούω κάθημερινά, που διαβάζω στα μπλοκς και όχι μόνο αλλά και που βλέπω κάθε φορά που 'επισκέπτομαι' πλέον την Κύπρο... Θέλω να τον εντάξω στη ζωή της Αγγλίας, θέλω να ζήσουμε αυτό το διαφορετικό για όσο διαρκέσει......

Ο Τέο, αν και ρισκάρει γενικά στην καθημερινότητά του, όταν πρόκειται για σοβαρά και καθοριστικά πράγματα όπως αυτό είναι πολύ συγκρατημένος σε αντίθεση με μένα! Το μόνο που με αγχώνει είναι κάθε φορά που μιλά με κάποιο φίλο του ή γνωστό του ο οποίος έχει επιφυλάξεις... Αν οι επιφυλάξεις έχουν βάση αγχώνεται και το ξανασκέφτεται και εγώ νευριάζω και τσακωνούμαστε!

Όπως χθες που βρέθηκε με ένα φίλο του που μένει Αγγλία και δουλεύει ο οποίος του είπε οτι ο φόρος ΣΕ ΤΡΩΕΙ και ότι αν έρθει ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να φυλάξει λεφτά γιατί θα πηγαίνουν τα μισά στο ενοίκιο και τα μισά στο φόρο..... :-////

Δεν ξέρω αν και κατά πόσον ευσταθεί... Στενοχωριέμαι όμως που αγχώνεται... και θέλω να ερθει.... Δε ξέρω τι να του πω... μήπως να έχουν βάση τα λόγια αυτού; Μήπως να έρθει και να ζητά και δανεικά που λέει ο λόγος; Μήπως ξέρετε;