Ο Μανεντβαν Ελληνάρας!

Πώς επιβεβαιώνεις ότι Έλληνας και καμάκι πάνε μαζί και ότι ο χαρακτηρισμός δεν τους αποδόθηκε τυχαία.

Περιμένεις μετά από δύο βδομάδες υπομονή τον Μανεντβαν για να κάνεις επιτέλους αυτή την μεταφορική...
Βλέπεις τα πράγματα ναν στιβασμένα και αγχώνεσαι μόνο που τα θωρείς.. Θέλεις να φύουν! Εν εχεις χώρο να κινηθείς μες το δωματιούι των εστιών...
Πιάνει με τηλέφωνο η ώρα 6:17 :
-Anti-i ο Μανεντβαν είμαι! Γειιιαααα σου!!
- Γεια σας κυριε Μανεντβαν! περίμενα όλη μέρα τηλέφωνό σας! Αγχώθηκα! Δε θα αντεχα αλλη μέρα να βλέπω αυτές τις στίβες! Έρχεστε;
- Σε δέκα μίλια είμαι κοντά σου, ετοιμάσου και οχι μόνο θα τις ξεφορτωθείς αλλά θα ξαλαφρώσεις μια και καλή! (1!) Α! Και πρόσεξε καημενούλα μου! Αν με ξαναπείς κύριο δεν έρχομαι κανόνισε! (2!!)
- Ευχαριστώ πολύ! Έχω δηλαδή ένα εικοσάλεπτο να τα κατεβάσω;
- Μην κατεβάσεις τίποτα! Θα έρθω εγώ στο δωμάτιο σου και θα τα κανονισουμε καλέ ... (3!!!) (ποιος μίλησε για δωμάτιο;;;)
Αρχίζω λοιπόν να κατεβάζω πράγματα... Μέσα σε ένα τέταρτο ήμουν κάτω και τον περίμενα... Ηρθε μετά από κανενα μισάωρο... Δεν με ένοιαξε, φτάνει που θα έφευγαν!

Κατεβαίνει... Στέκεται με το αντρίσιο βλέμμα του, κοιτάζει μια τα πράγματα,μια εμένα... Χαμογελά και δε μιλα... OMGGGG σκέφτομαι! Θα νευριάσει;
-Είναι πολλά; Γεια σας κιόλας, είμαι η Anti-i
- Δε με περιμενες να τα κατεβάσουμε μαζί ε; Αλλά κατάλαβα.. Ηθελες να έχουμε όλο το χώρο; (4!!!!)

Χαμογέλασα, τι να κανα;;; Αυτός απτόητος:
- Όχι, δεν είναι πολλά.. Κάπου θα βρω να τα τρυπώσω... Είμαι καλός στις τρύπες (5!!!!!)
Από που είσαι είπαμε;
-Από Κύπρο...
-Εγώ είμαι κριτικός το ξέρεις;
-(Όχι και δεν με νοιαζει)Αλήθεια; Ωραία η Κρήτη! Σας λείπει καθόλου;
-Πήγα τον Μάρτιο και αν θες ξαναπάω τώρα (6!!!!!!)

...........
Κοιτάζει την απλώστρα και λέει:
-Αααα είσαι για τα σίδερα εσύ δηλαδή! (7!!!!!!!)

Κοιτάζει το ποδήλατο και λέει:
- Παίρνεις και το όχημα μαζί ε; Έτσι είναι κι εγώ όπου πάω το όχημα μου είναι μαζί μου! Ειναι και μεγάλο το άτιμο αλλά τι να κανουμε;; (8!!!!!!!!)


-Ώστε κάνεις ποδήλατο ε; κι εμένα μου αρεσει το ποδήλατο... Οι ποδηλάτριες! (το γελούι το γνωστό του πλέον) Μου αρέσει γιατί γυμνάζει κάτι συγκεκριμένο. και αυτό το συγκεκριμένο μ'αρέσει να βλέπω και όχι μόνο! (9!!!!!!!!!)


- Πάντως τόσα χρόνια που δουλεύω εδώ είναι η πρώτη φορά που μεταφέρω ποδήλατο... Και τα απότελέσματα φαίνονται! Λες να σε μεταφέρω κι εσένα; (10x!)

Αφού μαθαίνει ότι είμαι δασκάλα:
-Ενδιαφέρομαι για μαθήματα...αλλά από ελληνικά αγγλικά, τόσα χρόνια είμαι εδώ και δεν έμαθα... Θες να με μάθεις; Κάνω όμως μονο private και προτιμώ σε υπνοδωμάτια, με εμπνέουν περισσότερο!(11x!)


Έτοιμος να φύγει, ανοίγει το παράθυρο: Χρησιμοποιείς και βέργα στα μαθηματά σου;(12x!)
Anti-i: Είμαι προοδευτική δασκαλα, έχω άλλες μεθόδους πιο εκσυχρονισμένες!
(Ε,κάποτε έπρεπε να απαντήσω εννε;;)

Αυτά είναι μόνο όσα θυμάμαι...
Αυτά μέσα σε 20λεπτά!
Όταν το χεις το χεις!

Αλλαγή σχεδίων!!

"Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο".. Τώρα ήρθε η ώρα να το πιστέψω εγώ...!!

Είναι αλήθεια!! Εκεί που διάβαζα συμβουλές για το τι θα αποφασίσω..
Εκεί που ήμουν πραγματικά σε ένα μεγάλο δίλημμα... Δε ξέρω, κάποιος με λυπήθηκε και λέει: Ας της δώσουμε μια λύση πριν αρχίσει να τρελαίνεται! Και? Χτυπά το τηλέφωνο! Γνωστός ο αριθμός, από τα κεντρικά γραφεία της δουλειάς που είχα φέτος (οπου δούλευα ωρομίσθια)

Η γραμματέας: Έλα Anti-i. Καλημέρα.
Εγώ: Καλημέρα Χ.! Πώς είσαι;
Γ:Λοιπόν, θα σου δώσω τον κο Προεδρο για να σου μιλήσει για να μη χάνουμε καιρο εντάξει; Γεια σου από μένα.

Μέχρι να μου δωσει τον κύριο Πρόεδρο εγώ να ακούω αυτή την 'χαλαρωτικη' κατα τα άλλα μουσική αλλά τα νεύρα μου να τεντώνουν, το άγχος μου να εξωτερικεύεται, να κοκκινίζω, να αρχίζω να δρώνω και έξω να βρέεεεχει ως συνήθως! Ήμουν σίγουρη! Θα μου έλεγε ότι έκανα τίποτε λάθος... Ότι άργησα μια μέρα να πάω για πληρωμη; Ε,τι τον ένοιαζε αυτόν; Ότι έβγαλα πολλές φωτοτυπίες αυτό το χρόνο και θα μου κόψουν το τελευταίο μισθό; Ε!! Αφού δεν είχα άλλο υλικό! Τι να κανα! Είμαι προοδευτική δασκάλα! Δεν ακολουθώ τα βιβλία του δεν ξέρω κι εγώ ποιου αιώνα!

Κος Πρόεδρος: Καλημέρα Anti-i.
OMG! Μου είπε καλημέρα! Είναι για να με προετοιμάσει, να μην αρχίσω τα κλάματα και έχει και δουλειές!
Εγώ: Καλημέρα σας, πώς είστε;
Κ.Π.: Καλά καλά ευχαριστώ (μα γιατί κανένας εν με ρωτά εγώ πως είμαι; οοο!!) Λοιπόν, έμαθες τα νέα; Στα είπε η Χ.?
Εγώ: (Πώς να μου τα πει αφού μου έδωσε εσένα για να μην καθυστερούμε!!! αντε και καθυστερούμεεε!!!) Όχι, έγινε κάτι;
Κ.Π. Λοιπον ναι, αφού δεν στα είπε θα στα πω εγώ. (σοβαρά, σπάζουν ή ένι σπάζουν!!!)
Εγώ: Ναι(ιιιιιι)
Κ.Π. Ήρθε ο διορισμός σου, απόκτάς μόνιμη θέση με όλα τα πλεονεκτήματα τα οποία φαντάζομαι ξέρεις στην Αγγλία.
Εγώ: .......
Κ.Π.: Απλά επειδή είναι η πρώτη σου χρονιά διορίστηκες όχι στο Λονδίνο αλλά σε μια επαρχία, όχι πολύ μακρυά, στο Mansfield.
Εγώ: ....
Κ.Π.: ....
Εγώ:....
Κ.Π.(Κάποιος έπρεπε να μιλήσει!) Γνωρίζεις που είναι;
Εγώ: Εμ...ναι ναι! (καλώ εν ηξερω! ευτυχώς είχα το κομπουτερ μπροστά μου, ας είναι καλά τα μπλοκς που με απασχολούσαν και έκανα ένα φαστ εντ δε φουριους γκουκολ σερτζ!)
Κ.Π. Μαλιστα! Λοιπόν! Είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα συνεργαστούμε μαζί σου, θα σου δώσω τη Χ. να σου πει λίγο τα διαδικαστικά, συγχαρητήρια! καλό υπόλοιπο της ημέρας να έχεις!!
Εγώ: Ναι ναι! Ευχαριστώ πολύ! (τουλάχιστον μου βγήκε το ευχαριστώ!! Αν δεν μου βγαινε ούτε αυτό θα μου έλεγε την ίδια ώρα ότι έκανε λάθος και ότι συνεχίζω ως ωρομίσθια!)

Αυτά πολυαγαπημένοι μου.... Όπως βλεπετε... Κάποιος άλλος λογάριαζε χωρίς εμένα όταν ήμουν πραγματικά αγχωμένη για το τι θα κάνω και που θα βρίσκομαι του χρόνου...
Έτσι λοιπόν...
Αλλαγή σχεδίων, αλλαγή προγράμματος, νέα ζωή!
Είμαι έτοιμη να την καλωσορίσω!

Που θα βαρέσει η ζυγαριά;;;

Καθισμένη στο κρεβατι (γιατί και να θέλω, δεν έχω και άλλο χώρο σε αυτό το δωμάτιο!) προσπαθώ να απολαύσω τον καφέ μου (ο οποίος είναι σκετος μαύρος - το γάλα απο το Sainsbury's πάλι έλειξε πριν την αναγραφώμενη ημερομηνία :-/) και σιγά σιγά να αρχίσω να διαβάζω... για τη νέα εργασία της οποίας το draft πρέπει να παραδοθεί σε τρείς βδομάδες...

Και σκέφτομαι... είχα συνάντηση με την καθηγήτρια τις προάλλες... συζητήσαμε για τη διπλωματική που γράφω στο παρόν στάδιο και είπαμε λίγο και για τις πιθανότητες ενός PhD... Φάνηκε αρκετά θετική...
Θέλω να συνεχίσω τις σπουδές σε αυτό το επίπεδο... Ο χώρος της ειδικής εκπαίδευσης ήταν κάτι που πάντα με ενδιέφερε και το γεγονός ότι έχω αδερφή με ιδιαιτερότητες με κάνει να θέλω να πάρω όσα μπορώ από εκπαιδευτικής άποψης για να δώσω στη συνέχεια ό,τι μπορώ...

Προβληματίζομαι όμως.... Η γλώσσα είναι ένα θέμα...! Όση βελτίωση και να έχω κάνει αυτό το χρονο, τα αγγλικά δεν παύουν να είναι η δεύτερη γλώσσα... Εκτός αυτού...η ζωη στο Λονδίνο όοοοσο όμορφη και να είναι..είναι ακριβή... και δε ξέρω πως θα τα βγάλω πέρα ακόμη ένα χρόνο με την κρίση... δουλειά έχω αλλά τα έξοδα δεν βγαίνουν...

Και σκέφτομαι.... και σκεφτομαι.... Κύπρο δεν υπάρχει περίπτωση γιατί δε προσφέρεται καν διδακτορικό... έτσι... ξύπνησα τις προάλλες από όνειρο... και επειδή ξέρω να ρισκάρω για να πραγματοποιώ τα όνειρα μου... νομίζω το αποφάσισα.... θα πάω Αθήνα...

Να δουλέψω (ξέρω ότι εκεί οι μισθοί είναι καλοί και ότι μου προσφέρεται δουλειά με καλές απολαβές σε ένα ιδιωτικό σχολείο),
Να προχωρήσω με PhD που τόσο πολύ θέλω...
και... να μην επιστρεψω Κύπρο (που όσο και να θέλω να το κρύψω είναι κάτι που με τρομάζει μόνο στην ιδέα....... προς το παρόν)

Προσπαθώ αυτές τις μέρες να ζυγιάσω τα πράγματα ανάμεσα στις δύο πόλεις... Δε ξέρω ακόμη ποια ζυγίζει πιο πολύ!
Εύχομαι να το μάθω σύντομα!!

Θέλω να προσθέσω συμβουλές πάνω στη ζυγαριά... γιαυτό και γράφω αυτό το post... Ξέρω ότι οι συμβουλές θα είναι αξιολογες!!

Είναι αρνητικό ή θετικό ;;;

Από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όλοι με χαρακτήριζαν ευαισθητη... Μμμ.. μέχρι που το πίστεψα και δε ξέρω... προσπάθησα να προσαρμοστώ στο επίθετο αυτό... στο τέλος πιστεύω οτι το πέτυχα...
Δε μπορώ τους αποχωρισμούς... Όποιασδήποτε μορφής! Δε ξέρω αν το να είναι κανείς ευαίσθητος είναι πλεονέκτημα ή όχι...
Φεύγει μια συνάδελφος απ'τη δουλειά, αποφάσισε να επαναπατριστει, πάει στην Αθήνα και αφήνει το Λονδίνο, το σχολείο, εμάς....
9 μήνες τώρα δεν έχουμε συνδεθεί παααρα πολυ... τον τελευταίο καιρό όμως λόγω διάφορων συγκυριών έχουμε έρθει πιο κοντά... κάναμε κάποιεσ εξορμήσεις σε όμορφες πόλεις της Αγγλίας όπως το Brighton το Bristol και το Cardiff, αλλά και μονοήμερα εντός Λονδίνου...
Απολάυσαμε όμορφα τοπία και είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά...

Όντας ευαίσθητη λοιπον... δέθηκα μαζί της...και με τις δύο κοπέλες (είμαστε 3)... και τώρα φεύγει... Εκεί που γίνεται κάτι καθημερινό...εκεί που νοιώθεις ότι μπορεις να απολαμβάνεις κάτι, εκεί που νοιώθεις ότι η ρουτίνα σου αρχίζει να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, ξαφνικά αλλάζει!
Και καλείσαι να επιστρέψεις κάπου που ούτε εσύ δε θυμάσαι καλά... Δε ξέρω αν θεωρείται κατι εγωιστικό ή απλή ευαισθησία...
Συμπέρανα όμως ότι παρόλο που δε δένομαι με τους ανθρώπους γενικά στη ζωή μου... όταν γίνεται αυτό...ίσως το δέσιμο να είναι πάνω από το κανονικό...
Προβληματίζομαι... Ευαισθησία λέγεται αυτό που με χαρακτηρίζει; Και αν ναι, είναι η ευαισθησία πλεονέκτημα του ανθρώπου;

http://www.youtube.com/watch?v=9EZ0uSniQTA

Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά

Είν' η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ, απάντησέ μου

Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ απάντησέ μου

Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός

Νύχτωσε απότομα

Πλησιάζει 8 και έξω έχει ακόμη φως...
Στη ψυχή μου όμως έχει νυχτώσει από ώρα... Νύχτωσε απότομα... το συνηθίζει τώρα τελευταία και δε μου αρέσει... Δε μπορώ όμως να το αλλάξω...
''Άμαν έχουμε την υγεία μας όλα τα άλλα είναι περαστικά''
Τι περίεργη φράση ! Ποτέ δεν την κατάλαβα, κυρίως όταν είμαι στα σκοτάδια όπως τώρα.

Πώς μπορεί κανεις να σφυρίξει χαρούμενα όταν ξέρει ότι άτομα με καθοριστικό ρόλο στη ζωή του δεν είναι καλά;
Πώς μπορεί κανεις να σφυρίξει χαρούμενα όταν βρίσκεται τόσα χιλιόμετρα μακρυά και στην ουσία ΔΕΝ μπορεί να κάνει τίποτα παρά μόνο να ακούει;

Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα...
Και τελικά το να ασθενεί η ψυχή ίσως είναι πιο δύσκολο να δεχτείς ότι είναι περαστικά...
Όσα χρόνια κι αν περάσουν...
Όσο κι αν προσποιηθείς στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ...

Από σήμερα...θα μιλώ!

Ναι, σε σένα μιλώ! Τι σημαίνει νοιωθεις οικειότητα μαζί μου; Αυτό σε κάνει να παίρνεις πρωτοβουλίες απο μόνος σου χωρίς να με ρωτήσεις; Αρκετά επέτρεψα! Δεν είσαι ο φίλος μου, δεν είσαι καν φίλος μου! Σαμπώς και του χρόνου θα σε ξέρω!!
Και το συγγνώμη τί είναι στην τελική;; ;; Και πως μου το πες εφτά φορές;;; 107 και 1007 να μου το πεις, ΔΕ με νοιάζει πλέον!!

Το αποφάσισα, εγώ θα αλλάξω! Την επόμενη φορά δε ξέρω τι θα γίνει! Τι θα θεωρήσεις φυσιολογικό και θα το κάνεις χωρίς να ρωτήσεις!
Πρέπει να βάλω ένα τέλος... Και αυτό θα γίνει με το να αντιδρώ άμεσα και να δείχνω την ενόχλησή μου... Τελικά το να είσαι καλός μόνο σε καλό δε σου βγαίνει.......

Θυμώνω, βγάζω αφρούς!!! ναι, όπως μου το πες: Are u pissed off? Ναι ρε κουμπάρε! Και off και on και in!

και τόσο με ενοχλεί που το σκέφτομαι συνέχεια! Εγώ φταίω που το αφήνω!! Τέλος. Είτε σου αρέσει είτε όχι...
Τι μου είσαι; Τίποτα!

Γιατί να στενοχωριέμαι λοιπόν;