Είναι αρνητικό ή θετικό ;;;

Από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όλοι με χαρακτήριζαν ευαισθητη... Μμμ.. μέχρι που το πίστεψα και δε ξέρω... προσπάθησα να προσαρμοστώ στο επίθετο αυτό... στο τέλος πιστεύω οτι το πέτυχα...
Δε μπορώ τους αποχωρισμούς... Όποιασδήποτε μορφής! Δε ξέρω αν το να είναι κανείς ευαίσθητος είναι πλεονέκτημα ή όχι...
Φεύγει μια συνάδελφος απ'τη δουλειά, αποφάσισε να επαναπατριστει, πάει στην Αθήνα και αφήνει το Λονδίνο, το σχολείο, εμάς....
9 μήνες τώρα δεν έχουμε συνδεθεί παααρα πολυ... τον τελευταίο καιρό όμως λόγω διάφορων συγκυριών έχουμε έρθει πιο κοντά... κάναμε κάποιεσ εξορμήσεις σε όμορφες πόλεις της Αγγλίας όπως το Brighton το Bristol και το Cardiff, αλλά και μονοήμερα εντός Λονδίνου...
Απολάυσαμε όμορφα τοπία και είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά...

Όντας ευαίσθητη λοιπον... δέθηκα μαζί της...και με τις δύο κοπέλες (είμαστε 3)... και τώρα φεύγει... Εκεί που γίνεται κάτι καθημερινό...εκεί που νοιώθεις ότι μπορεις να απολαμβάνεις κάτι, εκεί που νοιώθεις ότι η ρουτίνα σου αρχίζει να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, ξαφνικά αλλάζει!
Και καλείσαι να επιστρέψεις κάπου που ούτε εσύ δε θυμάσαι καλά... Δε ξέρω αν θεωρείται κατι εγωιστικό ή απλή ευαισθησία...
Συμπέρανα όμως ότι παρόλο που δε δένομαι με τους ανθρώπους γενικά στη ζωή μου... όταν γίνεται αυτό...ίσως το δέσιμο να είναι πάνω από το κανονικό...
Προβληματίζομαι... Ευαισθησία λέγεται αυτό που με χαρακτηρίζει; Και αν ναι, είναι η ευαισθησία πλεονέκτημα του ανθρώπου;

http://www.youtube.com/watch?v=9EZ0uSniQTA

Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά

Είν' η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ, απάντησέ μου

Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ απάντησέ μου

Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός

Νύχτωσε απότομα

Πλησιάζει 8 και έξω έχει ακόμη φως...
Στη ψυχή μου όμως έχει νυχτώσει από ώρα... Νύχτωσε απότομα... το συνηθίζει τώρα τελευταία και δε μου αρέσει... Δε μπορώ όμως να το αλλάξω...
''Άμαν έχουμε την υγεία μας όλα τα άλλα είναι περαστικά''
Τι περίεργη φράση ! Ποτέ δεν την κατάλαβα, κυρίως όταν είμαι στα σκοτάδια όπως τώρα.

Πώς μπορεί κανεις να σφυρίξει χαρούμενα όταν ξέρει ότι άτομα με καθοριστικό ρόλο στη ζωή του δεν είναι καλά;
Πώς μπορεί κανεις να σφυρίξει χαρούμενα όταν βρίσκεται τόσα χιλιόμετρα μακρυά και στην ουσία ΔΕΝ μπορεί να κάνει τίποτα παρά μόνο να ακούει;

Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα...
Και τελικά το να ασθενεί η ψυχή ίσως είναι πιο δύσκολο να δεχτείς ότι είναι περαστικά...
Όσα χρόνια κι αν περάσουν...
Όσο κι αν προσποιηθείς στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ...

Από σήμερα...θα μιλώ!

Ναι, σε σένα μιλώ! Τι σημαίνει νοιωθεις οικειότητα μαζί μου; Αυτό σε κάνει να παίρνεις πρωτοβουλίες απο μόνος σου χωρίς να με ρωτήσεις; Αρκετά επέτρεψα! Δεν είσαι ο φίλος μου, δεν είσαι καν φίλος μου! Σαμπώς και του χρόνου θα σε ξέρω!!
Και το συγγνώμη τί είναι στην τελική;; ;; Και πως μου το πες εφτά φορές;;; 107 και 1007 να μου το πεις, ΔΕ με νοιάζει πλέον!!

Το αποφάσισα, εγώ θα αλλάξω! Την επόμενη φορά δε ξέρω τι θα γίνει! Τι θα θεωρήσεις φυσιολογικό και θα το κάνεις χωρίς να ρωτήσεις!
Πρέπει να βάλω ένα τέλος... Και αυτό θα γίνει με το να αντιδρώ άμεσα και να δείχνω την ενόχλησή μου... Τελικά το να είσαι καλός μόνο σε καλό δε σου βγαίνει.......

Θυμώνω, βγάζω αφρούς!!! ναι, όπως μου το πες: Are u pissed off? Ναι ρε κουμπάρε! Και off και on και in!

και τόσο με ενοχλεί που το σκέφτομαι συνέχεια! Εγώ φταίω που το αφήνω!! Τέλος. Είτε σου αρέσει είτε όχι...
Τι μου είσαι; Τίποτα!

Γιατί να στενοχωριέμαι λοιπόν;

Αλλάζει ο καιρός κι εχω μαζέψει τα χαλιά... :-)

Ήταν για μένα ενα από τα έξυπνα αστεία κάθε φορά που όντας Κυπριοι περιπέζαμε τους Εγγλέζους πως όποτε δουν ήλιο βγαίνουν έξω σαν τις μούγιες! Που να ήξερα!!! Όποιος ξαναπεριπέξει......!!!
Σήμερα ο καιρός είναι υπέροχος!
Σήμερα νομίζω έκανε την πιο όμορφη μέρα από το Σεπτέμβρη που είμαι εδώ...
Σήμερα πραγματικά τους καταλαβαίνω...
Σήμερα, χωρίς να το καταλάβω ακολούθησα κι εγώ τις μέχρι χθες 'περίεργες' ή 'ακαταλαβίστικες' συνήθειές τους.

Βρέθηκα να περπατώ σε μια περιοχή που τερμάτισε το λεοφωρείο, να φωτογραφίζω κατι κίτρινα λουλούδια που γέμισαν οι τόποι (καλά,εν αγριόχορτα ;;;), να χαμογελώ στους ομοιοπαθείς και να περνά η ώρα χωρίς να σκέφτομαι το διάβασμα και το κυριότερο, χωρίς να με νοιάζει!!!
Καλά, είναι απίστευτο!!! Εγώ είμαι αυτή?;?;?

Και μετά διερωτιέμαι αν αξίζει να μείνω Λονδίνο ή όχι...
Και μετά διερωτιέμαι γιατί με κοιτάζουν περίεργα όταν λέω ότι αυτή η πόλη είναι μαγική!

Συγγνώμη?????

Sigkatikw se kati idiwtikes esties mazi me 4 andres... stin arxi itan a bit risky, stin poreia vgike kaliteri sigkatikisi apo alles pou eixa me kopeles, twra omos... den 3erw.. pragmatika...
Hrthe o Teo mou gia 2 vdomades... perasame iperoxa, itan apo tis pio omorfes faseis tis zwis mou... Gyrizame sinexeia, perpatusame stous dromus tou londinou apolamvanontas kathe ti, vrethikame me to marlenaki kai tin parea,pigame se ena kind of greek poiotiki vradia, ta spasame (imastan emeis kai oi siggeneis tou tragudisti alla pio astio itan pou mas piran anagkastika ta palta epd opws mas ipan it is going to be too crowded... ). Πήγαμε Sheffield, Birmigham (να βρούμε το Gloria αλλά ήταν κλειστό)είχαμε πολλά παρατράγουδα αλλά
Πέρασα που λέτε πολύ όμορφα αυτές τις μέρες...
Έφυγε την Τετάρτη και απο τότε προσπαθώ να επιστρέψω στη ρουτίνα... Σιγά σιγά το κάνω...
Σήμερα έμαθα κάτι και παλι με ενοχλησε πολύ... θα φανεί ότι γράφω blog κάθε φορά που με ενοχλεί κάτι ή καλύτερα κάποιες συμπεριφορές... Ίσως τώρα επειδή είναι αρχή ακόμη... Αλλά διαπιστώνω γράφοντας πόσο υπερευαίσθητη είμαι και πόσο ίσως πρέπει να αλλάξω... Δε ξέρω...
Κυριακή σήμερα, μια πολύ όμορφη μέρα έξω, δε θα έμενα σπίτι να διαβάζω,σκέφτηκα όμως να κάνω κάτι επικοδομητικό έτσι πήρα τα πόδια μου να πάω στο μεγάλο Τέσκο... Η διαδρομή μου αρέσει και όσο ήταν ο Τέο όλο έξω τρώγαμε επομένως έπρεπε να ξεχάσω την tourist life των προηγούμενων ημερών! Πριν προλάβω να βγω, ο ένας απο τους συγκατοίκους μου (ο κοινωνιολόγος) βγήκε απο το δωμάτιο and a bit drunk from the night before δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτε οποταν μου ζήτησε να έρθει μαζί μου... Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Τεσκο...
Μετά τις κλασικές συζητήσεις περι καιρού και μελέτων μου λέει ότι θέλει να μου πει για τη συζήτηση που είχε με ένα αλλο συγκάτοικο τις προάλλες... Χωρις να τα πολυλογω (As i always do)μου είπε ότι τον πλησίασε ο άλλος συγκάτοικος (ο δικηγόρος)- ο οποιος τελευταία δε μιλά καθόλου με τον 3ο σιγκάτοικο (το γιατρό)- και άρχισε να με κατηγορΑ!! Καθώς μιλούσε εγώ απλά κοιταζα... Ξέχασα τα αγγλικά μου, τα ελληνικά μου και όλα εκείνη την ώρα... Του είπε ότι πιο άσχετο μπορεί να φανταστεί κανείς, ότι απορεί τι βρίσκω του Τεο, ότι γεμίζω το ψυγείο και δεν αφήνω χώρο (ενώ ο καθένας έχει τον δικό του χώρο και εδώ και 6 μήνες δεν εδειχνε να τον χαλούσε) ότι δεν έχει πρόβλημα να ερχονται καλεσμένοι αλλά ο δικός μου παραέκατσε, ότι του τη δίνει που θέλω το σπίτι να είναι καθαρο και ειλικρινά ότι μπορειτε να φανταστείτε!
Να σημειώσω ότι προηγήθηκε ενα γεγονός, όταν ο Τέο ήταν εδώ μία μέρα καθώς μιλούσαν τον ρωτησε γιατί δε μιλά με το γιατρό και του είπε ότι πιστεύει ότι καλό θα είναι να τα βρούν επειδή ζουν στο ίδιο σπιτι (αυτό μόνο αλλά έδειξε ότι τον πείραξε, επειδή μετα μου έστειλε μηνυμα ότι το ανέχτηκε μόνο και μόνο επειδή είναι ο φίλος μου)τόσο φοβερό ήταν που να αρχίσει να με κατηγορεί???
Δε θα συνεχίσω... Απο την ώρα που μου τα είπε είμαι χάλια... Νοιώθω πολύ άσχημα γιατι δεν εδωσα δικαίωμα -πιστεύω- και γιατί μισώ να νοιώθω έτσι!!!!!

Είμαι σίγουρη την επόμενη φορά θα γράψω για κάτι πιο θετικό... υπάρχουν στη ζωή μου και είναι πολλά!απλά τα αρνητικά είναι που τη σημαδεύουν και πονάνε..πολύ!

Ποιος πρέπει να αλλάξει στην τελική;

Εγώ ή ο κόσμος που βλέπει μόνο το συμφέρον του και τίποτα άλλο? Που ενώ είσαι τόσο χαρούμενος, που θες να μοιραστεις τη χαρά σου με όλους να αναποδογυρίζονται όλα και να λες αυτό το "κσικκκκκος σου τελικα!!" με όσα κ ταυτόχρονα γίνεται (ξέρω ότι δεν γίνεται, δασκάλα είμαι, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια!)
Πήραμε τους βαθμούς της πρώτης εργασίας... Τα πήγα πολύ καλα, δεν το περίμενα με τίποτα... Ένοιωθα σαν τη μουγια μέσα στο γάλα στα μαθήματα (παρόλο που είμαι απο τους λίγους white στην τάξη) αφού δεν τα καταλάβαινα όλα, αφού κάθε φορά που ένας συμμαθητής έπαιρνε το λόγο κοιταζα την καρέκλα μου και έκανα πιθανότητες και ποσοστά: Πόσα της % μπορεί τώρα να ανοιξει η γη, στο σημείο ακριβως που είμαι εγώ και να εξαφανιστώ; (ένοιωθα απιστευτα μειονεκτικα!)
Που λέτε... Παρόλη τη γεμάτη αυτοπεποίθεση κατάσταση που επικρατούσε στα μαθήματα, διάβασα αρκετά μπορώ να πω αλλα χωρίς να είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου 100% (πάλι τα ποσοστα, δε ξερω τι έπαθα αποψε!) Δε θα ξεχάσω εκείνο το πρωινό που είπαμε με τη Μ και τη Σ να παμε βιβλιοθήκη να τα τυπώσουμε, να τα δέσουμε, να είναι όλα τέλεια... Τι αγχος τραβήσαμε! Θυμαστε;

Και να σου που μετά απο 2μισι μήνες έρχονται τα αποτελέσματα... Τόση ήταν η χαρά μου που αγόρασα παντελόνι στο συγκάτοικο μου που είχε την καλή θέληση να είναι ο critical friend mou έστω και αν ήταν λίγο άκυρη η επιλογή :ρ Μίλησα με τη Μ, χάρηκε τόσο πολύ με τη χαρά μου! Είναι τόσο αληθινη!!! Και το βράδυ βρήκα σ'αυτό το facebook (θα το κόψω το αποφάσισα) μία άλλη συμφοιτήτρια μου... Με ρώτησε πόσα πήρα... Δεν έπρεπε να πω; Γιατί νοιώθω ασχημα απο την ώρα που της το είπα? Και αυτή πήρε αξιόλογο βαθμο... αλλα... Δε ξερω... Απογοητεύτηκε με το δικό της αποτέλεσμα και νοιωθω ότι την ενοχλησε το δικο μου... Γιατι να είμαι τόσο ευαισθητη? Μεχρι που σκέφτηκα ίσως ήταν καλύτερα να παίρναμε το ίδιο, να μην νοιωθει μειονεκτικα!!

Ο Τεο μου μου είπε "στον κ... της ρ.π..." έτσι πρεπει να σκεφτομαι?

Μου φαίνεται the most appropriate answer to the title is ME...Στην τελική... Εγώ πρέπει να αλλάξω..(?)